içimden gelmiyor artık
o en sevdiğimiz şarkıyı da söylemek
göç saati yaklaşan kırlangıçlarla bir…
öylesine dargın
ve söylenceden ibarettir kızların ağızlarında
yazdan kalmadır aşk!

gecesi gündüzüne karışır mevsimin
bir o kadar dağınıktır zaman
ört üstünü artık temmuz
hoşça kal…

Banu Kalyoncu

mutedil bir akşamüstü
İstanbul’du gözlerim / aralandı
pencereden bakan kızlarla
figansız şarkılar yükseliyordu evlerden
üstelik sözlenmiş gibiydi yaz…

işte o vakit
çıktı geldi Metin!
oturdu masada karşıma
ağladık önce
sonra mı…

sonra sövdük gidenlere
asılı kaldı bakışlarımız
sustuk şehrin sessizliğine…
gizemliydi sokaklar
bir ağız dolusu kelimelerle yol aldık
ellerimiz birbirine değdi önce
usul usul hıçkırarak kimseler görmedi
ben ağladım!
saklı saklı şiirler yazdık birbirimizden habersiz
temmuzdu diye başladı
gerisi malum…

mektuplarına sığınmış aynalar karşısında
kâh ağlarken, kâh gülerken
yaralı kırlangıçlar gibi
“özletiyor seni bu yağmurlar” diye diye
bin defa ölen bir kadın!

arkasına dönüp, hızlı adımlarla ilerleyen
tadına doyamadığı o sokak arası şiirlere
baygın bakan pencere önü sardunyalardan
hiç özür dilemeden
çekip giden bir adam!

kurgusu buydu şiirlerimizin
temmuzdu
kimseler yoktu
ve sevgilim az önce çıkıp gittin
henüz vakti değil!
dönmelisin…

Banu Kalyoncu

ahh sevgilim
bu gece son
son kez öpmeye geldim ellerini
ellerin hüznümün yarısı…
ve ipek mendil gibi narin
usul usul
kaçarcasına değil
adam gibi sabahı bekleyeceğim
sesimi bırakıp yağmurlara,
tutuşup gideceğim…

gittiğimde şehrin kıyısına yaslan
süzülsün sokaklar gözlerine
izin ver
okudukça, dokundukça şiirlerime
beni hatırla…

-sayyibimi çağırın sarın göğsüme-

sevgilim hadi uyan ne olur!

yüzünün tenhasında sabırsız aşklar
bütün yaz dudağında şehrin şarkısı
yalnızlığı söyletir
yalnızca ağlar..

yağmurlar başlar
yağmurlar biter
çiğdemler uzar avuçlarımızda…

sevgilim gidiyorum
sevdamızı ağrıtma geceleri
güneşi ağlayarak uyandırma sabahlara…

Banu Kalyoncu

kaleminin ucuna yakamozları toplayan kadın
Asya Gülgün Özkan’a ithafen…

hazirandı
kızıldı saçları denizin
elleri… sancılı dokunuşlarda gelincik
kıyısız gözlerinde maviden yeşil…
yakıp kavuran akşamlar
ayartınca aşk sıcağını ilkyazın
Asya’dan ötesi bize kış
bize kuş ölümleri, bize yerden göğe coşan
yıldırım çığlıklarıdır…

sus… söyleme sakın
gamzelerini düşürme denizin
yıllar sonra üzülmesin yalnızlığın
gecelere soylu birer bekçidir…
bu gece sen denizin kızı
ben denizsiz şehrimde
senden uzak, sokuldum sokakların tenhalığına
bırak tarama saçlarını rüzgârın
Asya’dan ötesi bize güz
bize biraz küs, biraz yağmurdur sensizlik
yağdıkça çoğalırız
doğarız her haziranda seninle bir…

Banu Kalyoncu

ortasına dokununca ay, açılır gözleri denizin
gökyüzü gibi süzülür geceye
itinayla sıralanır gemiler
az sonra… saçlarını tarayarak
masal anlatmaya gelir
büyülü sesleriyle fısıldaşırlar
sevgilim hadi yaklaş!
az senden, az benden bahseder
ama hep bizi anlatır denizin kızları…
biraz olsun / gül
yüzümüze bakıp bakıp
kızarır tutulmaya hazır güneş ve ay….

göz kırpınca yakamoz, uykusunu kaçırır semanın
deniz gibi serilir geceye
itinayla sıralanır yıldızlar
az sonra…kapısını aralar melekler
buyur eder masum edasıyla
can çekişmeye başlar rüzgâr…
sevgilim hadi vazgeçelim!
gemiler bile sevişmeyi terkeder masallar bitince
sabahın ilk ışıklarına martılar konar…
son defa, giderken
gülümsemeni bırak gözlerime
denizin d/izlerini çek göğsümden

yeter artık…
yeter!

Banu Kalyoncu
2008/06/02