kalbim
-ve insan uyanır bazen yalnızlığın kalbinde…
İstanbul’da ağrıyan bir sokak yürümeyen yol denize açılan iki kapı eşlik etti mi hiç sana?
zülfünü tarayıp rüzgâra bırakan gökyüzü hoş geldin der mi akşam akşam… inceden kımıldar gemiler ışıklar bir bir yanar yüzer mi yakamoz sana doğru…
sonra bir tepelikten deniz kokusuna ak saçlarına, kızıl gözlerine, mavi gülüşüne sevincinin ritmiyle adım adım dokundun mu kalbine
anne! seni ne çok seviyorum bi bilsen...
banukalyoncu
|
