denizli bahçe
I
ikimizi en çok özleyen yaz’dı… yeşil meşil kendini gökyüzüne asan ağaçlar işte bu bizi düşüren salıncak hâlâ burada…
duyuyor musun o çığlık çığlığa bağıran kuşları göç etmeye meyilli kanat çırpınışları vakti gelmeden henüz biri ağlıyordu biri ağlıyordu yağmuru çağıran bu olmalı…
ikimizi en çok güldüren film oynuyor yeniden oyuncular farklı, mekân belli bu denizli bahçe, hani kendini gökyüzüne asan ağaçlar aynasını kırmış bir kız çocuğu düşünü gören gözleri ağlamaklı
- masallar hep iyi bitermiş derler…
anne! ah bu da yalan değil mi?
II
o havuzun başında hiç oynamayan iki çocuk gibiyiz şimdi söylediğimiz şarkılar çiçeklere su veren ellerimiz yalan yaz ayları solgun bir kış gibi gergin içimizi ısıtan bu gizil bahçe masaldan ibaret vedaları hiç sevmediğimdendir buradayım hâlâ…
- düşünü tarayan düş görmezmiş derler
anne! sorsana geceleri uyuyabiliyor muyum şimdi...
banukalyoncu
|
