üşüyen bedenini yatırmışlar
kızıl saçlarına sinmiş korku
rüzgârlar dağıtacak az sonra
sen uyurken…

uzaktan bağıran siren
sinmiş kulaklarına
korkudan çağlıyor ağzın
susuyor kelimeler bir bir
dua var baÅŸucunda
               - belli belirsiz
duyuyor musun?

üşüyen bedenin uzanmış
soluyor iklime inat
şımarıyor çılgınca
rengin yaban menekşelerine dönüyor
yeniden çok uzak meydanlarda
               - bensiz
açıyor musun?

gözlerinin önünde daralıyor
yıllar öncesinden gelir
yerleşir gitmez hatıralar
nefes azalırken seyir içinde
dokunmak istesen de
               - düş kurup
ulaÅŸabiliyor musun?

yeniden doÄŸar sabah
dağların eteklerin de
açan bir menekşesindir
başın önde kimselerden habersiz
               - usul usul
ağlıyor musun?

Ankara
2007/08/18
Banu Kalyoncu

Ölü gibi sapsarı olmuşsun
Aklından neler geçer
Yüzünde korkunç bir öfke
Duymak acı veriyor sesini
Kilise dualarına dönüşür çığlığın
Kim bilir ki bu ağıtta ne dersin
Limandan yeni ayrılıp giden sevgiliye

Kaderin acı cilvesi oynar
Keser buz gibi nefesi
Gelir dizlerine oturur
Yalnızlık hikâyesi,
Gelirler giderler
Bir sen kucak dolusu tasana sarılıp
Çileni çekip beklersin…

Kor bir ateş düşerken bıçak gibi
Göğsünde ağır bir baskı
Haberi gelir uzaklardan
Yükselir bir deniz kabarması
Kayaların üzerinden siyahlar içinde
Matemin kolunu tutup içine çeker
Yaralı bir balık…
Tatlı bir gülümsemeyle
Dönüşü olmaz sefere gidersin…

Rüzgâr gürültüsüyle ağlar
Tüm acılı kadınlar üzerine
Dökülür dudaklardan
Anlatır soğuk bir masal
Damla damla ıslatır
Keskin sesler üşütür
Bilesin…

2007/06/14
Banu KALYONCU