Hüznüme değmeyen
Hiç kimseyi aramıyorum artık
Beyni satılmışlardan korkuyorum çünkü
En az katillerime öldüğüm kadar

Herkes günahını kendinden saklıyor benden değil
Ben kendime yetişemiyorum üstelik suç benim değil
Ne zaman ay düşse düşlerime çok başıma yalnızım
Ki esmer bir ağu gidip gelip yarama sızıyor
O sevdaların bir mekânı yurdu yok şimdi
Bu yüzden ben yürürken düşeyim diye
Bütün sokaklar derin ve hep karanlığıma çıkıyor

Sabahlarımdan kalkıp
Bir rüyayı yeniden yorumluyorum
Yine de bir gerçeği
Durmadan hayırsızlığa yoruyorum

Aksiliğin böylesine bakın ki
Kayıp adresimi sorayım dedikçe
Her defasında eli telsizli
O korkunç adamlara bulaşıyorum

Kendimi birilerine mi vereyim kim alır ki beni
Biraz serseriyim biraz da naçizane deli
Ha / biraz da şiir bilirim abes olmasa söylemesi
Sizler aÅŸklardan dostluklardan dem vurun
Ama bir kez de vurun kendinizi yüreğinize
Ben bu serüvende yenildim ve kendimi hâlâ seviyorum
Siz de siz olun selamınızı dahi esirgeyin benden

Sevdiklerimi yitirmekten korkuyorum çünkü
Yüreğim affet beni benden bu kadar
Gözyaşlarıma dokunmayan
Hiçbir kadını sevemiyorum artık

Ahmet Can Akyol

( Seni Aşka Yazmalı / Sy:22 )

üşüyen bedenini yatırmışlar
kızıl saçlarına sinmiş korku
rüzgârlar dağıtacak az sonra
sen uyurken…

uzaktan bağıran siren
sinmiş kulaklarına
korkudan çağlıyor ağzın
susuyor kelimeler bir bir
dua var baÅŸucunda
               - belli belirsiz
duyuyor musun?

üşüyen bedenin uzanmış
soluyor iklime inat
şımarıyor çılgınca
rengin yaban menekşelerine dönüyor
yeniden çok uzak meydanlarda
               - bensiz
açıyor musun?

gözlerinin önünde daralıyor
yıllar öncesinden gelir
yerleşir gitmez hatıralar
nefes azalırken seyir içinde
dokunmak istesen de
               - düş kurup
ulaÅŸabiliyor musun?

yeniden doÄŸar sabah
dağların eteklerin de
açan bir menekşesindir
başın önde kimselerden habersiz
               - usul usul
ağlıyor musun?

Ankara
2007/08/18
Banu Kalyoncu