“Hayalayna”ya sevgimle…

Uykusuz bir ÅŸafak doÄŸuyorken odana
Özlediğin denizler geçiyor yine gözlerinden
Dudağında bir ıslık
Çığlığa dönüşüp düşüyorken şehrin ortasına
Şaşırtmasın seni yalnızlığın
Aynada yine sana bakmakta

Oysa hayalsiz yaşanmayacağını söyleyen
İçinde koca bir derya taşıyan ağyer
Beyaz çarşaf gibi serilir sevgin
Söğüt dalları gibi serin sessizliğin
Korunmasız hüzünlerinle, incinen yüreğini
Asla boÅŸuna terk etme!

Hep bir ses değer yüreğime bu vakitlerde
Ezbere bildiÄŸim bu nameyi
Senden başkası üflemesin bana ney’le
Sarmasın kimse yaralarımı
Dokunmasın çocukluğuma
Yoksa…
Muğber akşamların tortusu kalır avuçlarımda

Denizsiz bir kentin ayazı düşmüş saçlarına
Üzülme bir yolculuk başlar bu gece
Huzur seni bekler uzaklarda
Bırak!
Dokunsun rüzgâr
Yağmur başlasın sokaklarda
Çağırsın seni kıyılar
Titretsin sevdanı büyük bulutlar
Toplan!..gönlün yol almakta

Apansız bir şiir dalga dalga
Köpüren yıldızlar vurur surların kıyılarına
Ayakların ıslanır
Düş bozulur, gözlerin açılır limanda

Uzakta kırmızı bir yelkenli
Hayalindeki kaptanı aramakta…

2007/07/16
Banu Kalyoncu

“Kuzenim Gamze”ye…”

üşüyen denizde balık
savrulan gökte kuş oldum bugün
birde affına sığındığım ısıtmayan güneş
eylül senden fazla yaktı bilmiyorsun
mevsime düşman, sana buruk bir tat
içimde kalan yani, alınma hemen
bir de sevgime inanmayan yar…
kaç ki gözüm seni görmesin..

sahte sözlere bulanmadan
kırk kat yalan söylemeden
kalbimi açtım, sana inandım
ÅŸimdi kimden ne duysam
inanmıyorum…

içinde gezen sen, soluduğun mekan
sevdiÄŸim memleket diye
istanbul’u kanıma çektim yeterince
artık ne vapurda siren,
ne bacasında duman arıyor gözlerim
uzaklara dayadım başımı
nemli bir camın buğusunda
adını yazıp unutmamak için ısrardayım
ne zaman çevirsem senden bir sayfa
için için kanıyor gözlerim
gözyaşım belki kırmızı değil ama
renksiz can yakıyor bilesin

yolda bekleyen kahır
içime sindiremediğim nefes
dilimden düşen şiir de
yoksun bu sefer/ inanma yoksun
sana deÄŸil
seni anlattığım satır nerde
bana göster
aşktan kalan bir söz yok
başını döndüren ayaz
sen seversin kışları sana yakın
bana uzak
şairsin diye değil, sevdiğimden yazıyorum
yüzünün ortasında eskiyen ben
dudağında unuttuğun adım
elbet yıllar sonra çalacak kapını
bakma böyle çığlık çığlığa ağladığıma
aşk çarpıyormuş öğrendim

silmiÅŸsin beni yine ezberinden sevgilim
ben şimdi ne yapsam yeridir…

2007/09/20
Banu KALYONCU

Göç yolları çiziyorum kendime bir fırtınaya sarılıp
Denizin en azgın dalgalarının yanından
Her vurduğunda bana…kıyılara bir daha, bir daha
Tokat gibi çarpıp, çığlıklarımı bırakıyorum
Dönüş günü geldiğinde
Dokun yine yüzüme ellerinin sıcaklığı ile
Sadece kısa bir an bile olsa
Ölülere gülümse…

Hizaya koyduğum sesimin sancısı başladı yine
Çığlığımda çırpınan köpükte balıklar kayboluyor
Uzun zaman oldu sen gittiÄŸinden beri
Kapandım evime çıkmıyorum, gelirsin de bulamazsın beni …
Avlum taş döşeli, bir de üstünde samandan yığılmış çul
Oturup üstünde tespih çekiyorum dön diye
Savruluyor geceme ayrılığın külleri
Alnımda uzayan kader çizgim
Dönmeyecek sevgilin diyor, bekleme boşuna
Her yaÄŸmurda çamura batıp çıkamayacaksın nasılsa…
O vakit tetiğe basıp ateş açıyorum kendime
Ölmek için değil gitmek için
Gidemiyorum

Kaldırmayın beni düştüğüm yerden
Tutmasın kimse elimden, dokunmayın acır parmaklarınız
Siz yatağınızın yumuşak çekiminde dalıp uyurken
Ben ölüm haberimi getiren yağmurları dinleyeceğim
Karanlığın ortasında yıkılmış, umutsuz, solgun yüzümde
Son bir yol çiziyorum sahile doğru kendime

Hırsına kapılıp son nefesimi rahat ettirmek için
Koşuyorum denize var gücümle
Benden hızlı yağıyor yağmur, korkuyorum
Topallayan kalbim ağır ağır hazırlanıyor gitmeye
Ter baÅŸlıyor ensemden topuklarıma…

Korkumdan bin kere ölüp, elimi uzatmıştım sana bu sahilde
Gitme dediğimi hatırlıyorum sevgilim
Yüreğime öyle bir dokundun ki giderken bir bilsen
Parmak izlerin yakmıştı -hala izi saklı- göğsümü

Geniş sokaklardan dar kaldırımlardan yürümüştük
Her köşe başında özleyeceğim deyip defalarca öpüşmüştük
O gece de yağmur dumanlıyordu sevdamızı
Son bir kez daha dokunmuştu ellerin gitmeden…tenime
-Sokul bana şiir yürekli sevgilim
Gidip de dönememek var
Bir gün yeniden dönersem sana
Beyaz elbiseni giy, saçların ıslak gel bana
Nemli dudaklarınla öperek karşıla beni
Ama dönemezsem eğer, ölümü ser evimin bahçesine
Üstümde papatyalar olsun en sevdiğinden
Her yaprağında bil ki dolup, taşıp döküleceğim sonbaharda
Her yeni gelen baharda açacağım sana yeniden-

Şimdi ne bahçe, ne sokak, ne kaldırımlar aklımda
Yağmur yağarken burnumda ölü balık kokusu
Çok uzakta bir ışık, elleri saçlarında bir adam
Pelerini uçuyor rüzgârda denize gömülüyor usulca
Umurunda deÄŸil
Tanıdık bir ses geliyor uzaklardan, duyabilsem keşke ne dediğini
Ölmekten değil, döndüğünde seni beklemediğimi düşünmenden korkuyordum.
Dönüşüne rast geldi son nefesim.
Yıkılıyor yere bedenim, bulanıyor çamura uzun saçlarım
Çıplak yanık tenim yaslanıyor soğuk taşlara
Son bir ses duyuyorum yakınımda, gök gürlüyor alnımda

Ayakların denizden değince bu taşlara
Özlemle bak yüzüme, kapat gözlerimi ellerinle
Kısa bir an bile olsa
Bana gülümse…

2007/07/04
Banu KALYONCU