Ä°ÅŸte orada
Şehrin en sıcak ayak izleri bizim
Soğuk nefesimiz karıştı geceye
Bak!.. az ötede üşüyen kırlangıçın
Göç vaktidir yine …

Bahar tutar ellerini
Dalgalanır teninde ürperir aşk
Ben büyüyorum, sen uzuyorsun
Öylece oturuyoruz güneşe sırtımız dönük
Yol alıyoruz konuşmadan
Kuş olup denize göğe yakın
Yorgun yatıyor hüznümüz geceye
Ben ölüyorum, sen uyuyorsun
Şimdi gözlerime sensizliği öğretiyorum
Öylece kapatıyorum…
Yüzüm toprağa dönük

İşte oraya şehrin en sıcak nefesini bıraktım
Şimdi ben uyuyorum, sen uyanıyorsun
Bahar geldi sevgilim

21/03/08
Banu Kalyoncu

gece…
sokulup sarıldı göğsüme
önce yağmur oldu
sonra rüzgâr tenimde
dağılmış saçını topladı ensesinde
-kederimi örmüştüm yıllar önce aynı yerde-
nefesi nefesime indikçe
düşlerim uyandı yeniden

gece…
bahardı cama vuran
yaÄŸmurdu fesleÄŸenlerdeki
telaş içindeydi, güneş küstü dünyaya
nerede yitik bahar
-ilkyaz akşamı gibi dizilecek dizelerime-
ki örsündeyim aşkın

gece…
çek üstüme kirpiklerini
-zifir yalnızlık benimkisi-
gözlerim ki infilak
dilim ki lal
bu kez…
sadece bu kez…
git!

Banu Kalyoncu

( forumedebiyat dergisi / nisan 2008 )

Kaç yaÄŸmur ardından aÄŸlatır seni…
Bu gidiÅŸlerin bittiÄŸi bahar
Hâlâ gelmedi mi

Şarkısını söyleyen kızlar güneşe döner
Ay gibi parlak yüzlerini
Sonra asarlar her nakaratta
İnce sırma gibi tel tel saçlarındaki nefreti

Gidenlere yazılır her gece
Sığ sularda yeni bir şiir
Hıçkırır ayakları topraktan denize değen her kız
Önce tozunu silkerler
Sonra soyunup denize girerler
AÄŸladıklarını yıldızlar ve tanrılar görmezler…

Bir damla olur dokunan her yıldız teninde
Düşsüz bir uykuya kapanır gözleri
Sonsuz yaşam ve içindeki güç yenilmez
Uyandıklarında ÅŸarkılarına devam edecekler…
Şarkı söyleyip ölecekler.

2007/07/01
Banu Kalyoncu

FotoÄŸraf : Suat Kaya

Kirpiğimde üşüyen yaz
Sana dökülen yapraklardan ne haz var
Ne tat kalmıştır kelimelere
Dikenli güllerden süzülen yaş kadar berrak
Göç yolu izleyen kırlangıç kadar özgür olabilsem keşke…
Ahh, bir de bu içimdeki sızı olmasa!
Her sonbaharda içimde yanıp sönen o isim
Eylül kadar ağlayan hani
Elinde mendiliyle bekleyen Ekim…
Az sonra Kasım’da dökülecek yağmurlarla
Islansak diyorum, hani ikimiz…

Çocukluğumdan kalma telaş
Gülücüklerime sakladığım naz…
Sen fark ederdin elimden tutarak
SarmaÅŸ dolaÅŸ bir yaÅŸam
Belini büken geçmişten
Daha çok can yakan
SevdiÄŸinin hasretidir bilirim
Unutamazsın sevdiğim
Uzaktan seyreden bahar bekler bizi
Elini versen de gitsek diyorum, hani ikimiz…

Kasım’a doğan aşk
Haindir gülümser…
Mevsimler hep ihanette
Saçlarımdan damla damla
Hasretim sarkar gecelere
Düşlediğim yaz nerede kaldı…
Bana sarılsan da beklesek bu gece
Şiirler okusak diyorum, hani ikimiz…

2007/10/02
Banu KALYONCU

Fotoğraf: Erkan Yaprakkıran

üşüyen bedenini yatırmışlar
kızıl saçlarına sinmiş korku
rüzgârlar dağıtacak az sonra
sen uyurken…

uzaktan bağıran siren
sinmiş kulaklarına
korkudan çağlıyor ağzın
susuyor kelimeler bir bir
dua var baÅŸucunda
               - belli belirsiz
duyuyor musun?

üşüyen bedenin uzanmış
soluyor iklime inat
şımarıyor çılgınca
rengin yaban menekşelerine dönüyor
yeniden çok uzak meydanlarda
               - bensiz
açıyor musun?

gözlerinin önünde daralıyor
yıllar öncesinden gelir
yerleşir gitmez hatıralar
nefes azalırken seyir içinde
dokunmak istesen de
               - düş kurup
ulaÅŸabiliyor musun?

yeniden doÄŸar sabah
dağların eteklerin de
açan bir menekşesindir
başın önde kimselerden habersiz
               - usul usul
ağlıyor musun?

Ankara
2007/08/18
Banu Kalyoncu