Bade Kalyoncu’ya ithafen…

geceye kırık bir aynadan yansır yüzün
renk vermez
parlayan sadece gözbebeklerindir…
ürkek, kırılgan, tedirgin
yüreğinde bir havan topu
inip kalktıkça ansızın uyanıverirsin

-mevsimlerden kedilerin aşk gecesi
nefesinden çıkan buhar üşümüşlüğündendir
bilirim-

vicdanın mı sızlıyor bu gece de
tavşan bakışı yine gözlerin…
karşı komşunun bebeği ağlıyor
“sütü kesildi sanırım garibin” diyorsun
uzakta kapıyı zorluyor sarhoşun biri
duyuluyor eşinin gözünden akan yaşın sesi!
demir gibi ağır ve hızla deliniyor eşik.
tokat sesleri patladıkça kulaklarına
kaçacak yer arayacaksın
kalk Bade! bana gel hemen

-dudaklarım tutuklu, sadece dinlerim
ne anlatırsan anlat söz karşılık vermem-

çünkü;
bu gece başka bir dem çöküyor ayak uçlarıma
parmaklarımdan sızan taze bir hüzün
yalnızlığıma da ağlamıyorum
yeter ki sen gel
nasılsa su sıçramıyor ölüm ağaçlarından…

Banu Kalyoncu
2008/05/14

Göğün iki yakası açık
Belli ki ıslanacağız bugün
Kim gelip söylense; “ yok mu bu bulutun annesi “diye
En çok ben ağlıyorum
Karşıma denizi almışım ansızın
Öksüz bir martı siliyor gözyaşlarımı…

-Yok yok ağlamıyorum
Çıplak ayaklarla koşmuşum denize
Hem düğmelerimi yanlış iliklemişim annem görmesin,
Diyerek kayboluyorum-

Yaka bağır açık uzaktan sevgilim geliyor
Yaklaşınca bir sümbül kokusu
Başımı yaslayıp göğsüne usul usul okşuyorum
O sanıyor sümbül, bense içime attığım gözyaşım diye
iç çekiyorum!
Kızım beliriyor birden
Gelip söyleniyor; “ anne güneş yok mu bu şehirde” diye
Daha çok erken kızım!

-Önce bulutu dindirelim, sonra doğacak gözlerimize güneş!
Diyesim geliyor-

Banu Kalyoncu

üzüldüklerinde,
kulağı bükülmüş bir çocuk misali
koltuğuna sığınır,
sabırla beklemeyi yeğlerler

elleri dolaşır,
yüzündeki güçler kaybolmuş bilinçsizce
yüreklerinde unuttukları amansız dönüşler
henüz keşfedemedikleri kadınlıkları
nasıl gülümser bilmezler…

dertten kederden,
düzensiz sevmelerden
bilmedikleri cilveli yazgılarını
usanmadan beklerler

ağladıklarında,
solmuş çiçekler gibi bükük boyunları
iyice yıpranmış,
şeklini kaybetmiş yüzlerinde
gözyaşları okşar,

yanaktan boyuna
süzülüp oradan yüreğe dokunan
hiç ağır sözler taşımaz kelimeleri
çıtkırıldım edâlarıyla,
mendillerini ellerinden düşürmezler

dayanılmaz acılarına akıl sır ermez
kapanırlar alaca karanlık çökerken yalnızlıklarına
rahat rahat içlerindeki zehri akıtmak için
hep yağmurun yolunu gözlerler…

sevdiklerinde,
beklemeyi bilmez tavırları,
yüzüksüz parmakları
telaşlı dûaları, gül gibi açar güzellikleri

ağ gibi örülen öpüşmeler
tomurcuk gibi açan bedenleri,
sevgilerini sere serpe gösterirler
şiir gibi dile gelirler

ısmarlama şarkıları sevmeseler de şarkı söylerler
kucak açarken gülümsemeleri
yaşamaktan korkmaz, daha canlı, daha güçlü
daha bir güzeldir bakışları

ayaklarının yerden kesildiğini bilmezler
inkâr ederler….

Banu KALYONCU

gözlerinin arkası usul kalabalık
yüreğinde ölü bakışlar
kaçıncı hüzünden kalma bu yağmur
geride bergüzar ne var

kaç ayna parçalandı sınırlarında
üç voltayla kaç düelloda galip
gizil yüreklere yeniksin
kaç rüzgarın peşinden koştun
kaç uykuda yapayalnız
köşe başlarında vuruldun!

hangi ipin ucunda göğe saldın düşlerini
sesin ağzında doldu boşaldı
başkaları sığmadı kelimelere
isimlerin baş harflerini de unuttun
gecenin beşi sen yoksun

hangi buluta sardın yalnızlığını
üzerime yılkı gibi yağan ne!
ıslak bir İstanbul sabahında işim ne!…

şimdi kaç adım toprakta yatıyor başın…

Banu Kalyoncu

sesi azalan akşamlarda
kelimelerin ağladığı şarkılar esrik
nasıl geçiyorsa geçsin zaman bırak.

takvimden tarihler akıp gitsin…
otur! yaprak yaprak

karanlıkta mezarını arayan ruh gibi
yorgun ve öfkeli
yalnızlıktan şikayetçi
ilk defa bu kadar ölü!
-çekili tetikten gün sayarak
cennete karşı-
durgun bakıyoruz denize
sus!
konuşursan büyüsü bozulur İstanbul’un.
ağustos’ta ölmeli iki gözüm
gül kokmaz ölüler!

Banu Kalyoncu