yağmura küs bir akşamüstü
yüzün sökülüyor tenhada
dudakların yaz tuzağı gibi kupkuru
içime dokunuyor gözlerin
ağlama…

bak! akşam çöktü çökecek
martı edası üzerinde
sevgili gibi sarar göğsünü istanbul
gelişine eğilir hürmetle dalları söğüt ağaçlarının
yüreğini kapatır çocuk elleriyle hüzün
kaçma…

yorgun gönlüme nazar et bu gece
göğün elleri kucaklasın ikimizi….

Banu Kalyoncu
2008/05/29

Jale Demirdöğen’e

yağmur, öğle uykusuna yatırdı sesini
dolandı sarmaşıklar gibi temmuz güllere
bir başka bakıyor sıcaktan sardunya
tenhada saklanıyor mayışık kediler
bense başıboş bir roman kahramanı dilsiz
uzaklardan geliyorum kentinize

-az ötede bir kadın gülüyordu, kırmızıydı elma kemikleri
görmediniz-

şimdi ellerim cebimdeki açlığı yokluyor
konuÅŸsam dileneceÄŸim belki
yüzümde zakkum ağaçları -için için-
kaç yudum kan emiyor bakışlarımdan
susarsam aç kalırım
temmuzu kapama gözlerime

Banu Kalyoncu
2008/05/26

kalbinde mahcup hüznünü saklayan adam
Önder Karadeniz’e

hey çocuk!
bırak o sapanı elinden güneşi vuracaksın
sonra sevdalı genç kız gibi yaz
kucağında karartır güneşi
bizi hasret bırakma…

-süslü tebessümlere tat vermez acılar-

hey çocuk!
bırak sallama gökyüzünü n’olur
biraz daha uyusun…

Banu Kalyoncu
2008/05/25

sana geliyordum
bahar almıştım mayıs’tan
bir de kitapçıdan yeni çıkmış roman
o sağır akşamlarda okumak
gönlüne dolmak gayesi benimki
-elâ gözlerin hâlâ bana tuzak-

çok sevdiğin, bi dünya yap-boz aldım
uzun… geçmek bilmeyen gecelerde
parça parça kurmak bizimki
özlemek gibi…
-dokunup hissetmek sadece,
gerisi hepten yalan…-

sana geliyordum
kedi gördüm sokağın başında
-annesini kaybetmiş, dikmiş kulaklarını-
hınzır hınzır gülüyor, çalımı bana değil
sana yaptığım kekin kokusuna
dayanamadım yedirdim o’na
boşalan çantama aldım
sakladım oysa…

sana geliyorduk
caddenin kenarında yerde yatan bir kırlangıç
kanadı kırılmış
-hangi yağmur rüzgâr lekeledi seni-
oturup yanıbaşına ağladık
ürperdi içim korktum sonunda
bırakamadım öylece orada…

koÅŸa koÅŸa, soluk soluÄŸa
çıktık merdivenleri
ellerim üşüyordu, yüzümde güz
tenimi kış kokusu sardı
-oysa az önce mayıs’ı çalmıştım bahardan-
kapıyı açınca kalakaldım
sana gelmiÅŸtik
-annesi ölen kedi, kanadı kırık kırlangıç, ben
sana aldıklarımdan bahsetmeyeceğim-

taze nefes dolmuştu evin içine
sen yoktun…

bakakaldık…
bakakaldık…
bak kaldık böylece…

Banu Kalyoncu
2008/05/21

gökyüzü nar gibi saçılıp ağlarken
flüt çalıp aryalar söyleyen
portakal kokulu kızlardan dinlemeli yalnızlığı…
sonra oturup taraçalara
sakilerin elinden içmeli
kızıl geceleri

bak ne güzel fısıldıyor sıcak nefesiyle melekler
gün soldu, yağmuru besleyene söyle
gelsin erkenden…

annemden kırmızı dudaklarını aldım
bir de uzun kirpiklerini
gözyaşlarımla süslüyorum her gece şehri
-ay bana gülümser-
uzaktan susturan / gövdemi dolduran
çıplak ayaklı kızların sesi…

ışıkları kayıp denizlerin, sorgusuz meleklerin
yüzünde buldum seni
az sonra gümüş kâsende yüzümü yıkayıp
birazdan açılacak gözlerim
kıyılara dokundukça titreyen sesimle
göğsümde büyüttüğüm aşkla
çağırıyorum seni!

Banu Kalyoncu
2008/05/18