sesi azalan akÅŸamlarda
kelimelerin ağladığı şarkılar esrik
nasıl geçiyorsa geçsin zaman bırak.

takvimden tarihler akıp gitsin…
otur! yaprak yaprak

karanlıkta mezarını arayan ruh gibi
yorgun ve öfkeli
yalnızlıktan şikayetçi
ilk defa bu kadar ölü!
-çekili tetikten gün sayarak
cennete karşı-
durgun bakıyoruz denize
sus!
konuşursan büyüsü bozulur İstanbul’un.
ağustos’ta ölmeli iki gözüm
gül kokmaz ölüler!

Banu Kalyoncu

Ä°ÅŸte orada
Şehrin en sıcak ayak izleri bizim
Soğuk nefesimiz karıştı geceye
Bak!.. az ötede üşüyen kırlangıçın
Göç vaktidir yine …

Bahar tutar ellerini
Dalgalanır teninde ürperir aşk
Ben büyüyorum, sen uzuyorsun
Öylece oturuyoruz güneşe sırtımız dönük
Yol alıyoruz konuşmadan
Kuş olup denize göğe yakın
Yorgun yatıyor hüznümüz geceye
Ben ölüyorum, sen uyuyorsun
Şimdi gözlerime sensizliği öğretiyorum
Öylece kapatıyorum…
Yüzüm toprağa dönük

İşte oraya şehrin en sıcak nefesini bıraktım
Şimdi ben uyuyorum, sen uyanıyorsun
Bahar geldi sevgilim

21/03/08
Banu Kalyoncu

Alp için…

uzanıp kalsam

esip dursa üzerimde

taze bahardan binlerce yaprak

-ıhlamur kokusu-

içimdeki telaşlı ruhu sarsa

ve gözlerim maviyi yeşile boyasa

ıssız kıyılara vuran dalgalar gibi

öylesine ürkek

ve öylesine ömrümden alıp gidiyor hürriyetim

aşk çırılçıplak

içimde yükselen ses

sonu hiç gelmiyor nedense

sırf bu yüzden…

seni sevdiğimi söylediğim

nakaratı gelmiyor şarkının

sırf bu yüzden…

ağlamamak için

-el çırpmak gibi ağır bi işin kölesiyim-

alkış tutuyorum hüzünlü şarkılara

gözlerimde dolup boşalan nehir

durmuyor nedense

içimde uyanan bahar

seni bana getirmiyor

-arzuladığım kadar uzaksın-

oysa,

ılık bir mayıs sabahında kaldırımlara

uzanıp kalsa bedenim

sensiz ölmeyi haketmiyorum!

2008/04/23

Banu Kalyoncu

gece…
sokulup sarıldı göğsüme
önce yağmur oldu
sonra rüzgâr tenimde
dağılmış saçını topladı ensesinde
-kederimi örmüştüm yıllar önce aynı yerde-
nefesi nefesime indikçe
düşlerim uyandı yeniden

gece…
bahardı cama vuran
yaÄŸmurdu fesleÄŸenlerdeki
telaş içindeydi, güneş küstü dünyaya
nerede yitik bahar
-ilkyaz akşamı gibi dizilecek dizelerime-
ki örsündeyim aşkın

gece…
çek üstüme kirpiklerini
-zifir yalnızlık benimkisi-
gözlerim ki infilak
dilim ki lal
bu kez…
sadece bu kez…
git!

Banu Kalyoncu

( forumedebiyat dergisi / nisan 2008 )

gözlerinin arkası usul kalabalık
yüreğinde ölü bakışlar
kaçıncı hüzünden kalma bu yağmur
geride bergüzar ne var

kaç ayna parçalandı sınırlarında
üç voltayla kaç düelloda galip
gizil yüreklere yeniksin
kaç rüzgarın peşinden koştun
kaç uykuda yapayalnız
köşe başlarında vuruldun!

hangi ipin ucunda göğe saldın düşlerini
sesin ağzında doldu boşaldı
başkaları sığmadı kelimelere
isimlerin baÅŸ harflerini de unuttun
gecenin beÅŸi sen yoksun

hangi buluta sardın yalnızlığını
üzerime yılkı gibi yağan ne!
ıslak bir Ä°stanbul sabahında iÅŸim ne!…

ÅŸimdi kaç adım toprakta yatıyor başın…

Banu Kalyoncu