I

Hep meselâ diyordum ya canım… Ä°ÅŸte yine:

Senin ismin ile söze girince
İnceden bir rüzgâr esti meselâ.
‘Adam gibi sevmek’ diyorduk hani;
Yalnızca bizlere hastı meselâ.

Boynunu bükerken o lila sümbül
Ne bağban anladı; ne lâle, ne gül.
‘Ä°mdat! ‘ diye feryâd ederken bülbül
Seni görüverdi, sustu meselâ.

Seni düşünürüm, titrerim canım;
Sensin hem bu yanım, hem diğer yanım.
Bilmem ki nedendir bu heyecânım?
Yüzümü bir ateş bastı meselâ.

II

Mâzîyi, âtîyi, her şeyi silip
Keder cânevime oturdu gelip.
Bir (Hû!) nefesiyle neyden yükselip;
Perişân eyleyen sesti meselâ.

Bir ana gibiydi şefkatli yârdı,
Üstüme titrerdi; sevip, sayardı.
Kaşını çatmaktan hicâb duyardı;
Durup dururken de küstü meselâ.

Acı, tatlı nice günler devirip
Bunu da yaşadık zamana erip.
Başını bir yana, şöyle çevirip
O gül cemâlini astı meselâ.

Yaprağa, dikene, güle gülerdi
Kendini unutup ele gülerdi.
Ağlanacak hâle bile gülerdi;
Aslında; bence o yastı meselâ.

Bir anda altına düştük eleğin,
Sustum, söylemedim bu güne değin.
Gün göstermeyen şu kahpe feleğin,
Biraz da bizeymiş kastı meselâ.

Yaşandı ve bitti elemli dünler,
Neler getirecek kimbilir günler?
Sanki yaşanan o bütün hüzünler,
Hayallerimdeki sisti meselâ.

Esat ANIK
07.12.2007

Küçücük bir kibrit çöpü,
can atıyor alevlemeye.
Kocaman yaralı bir gemi,
içinde yüzdüğüne…
inadına kuru

Ufuktan yakın…
düşten uzak..
bir liman…
Ve ben…
İçine akıttıklarından koruduğunu,
bırakıyorum yanmaya…
gemi limana yanaştığında

Mehmet Kadir

Sen hiç İstanbul’u soldan gördün mü?
Hani geceyse
Ve mehtap sürtüğü oynaşmadaysa denizle,
Rakının kahramanlığı sökmez adama
Bir de çalıyorsa ‘’benzemez kimse sana’’
Göğün çatısı bile örtemez
Dilindeki yağışı
Ve ömrümün en doğru yanlışı
Ellerini tatmaktı.

Bir parça peynire
Batırıp göğsündeki çatalı
Kaç kere içtim gözlerini
İstanbul soldan gelirdi üzerime
Sen kaçırınca bakışlarını

Sonra bir iyilik gelirdi üstüme
Severdim her ÅŸeyi
Ya her şey Sen’din
Ya da ben doğma büyüme sevdalıydım
Boşuna mı kütüğümü İstanbul’a aldırdım
Kütük de ne kütük ama
Adres eskisi

Ne oluyorsa bana
Hep bu mehtap yüzünden
Hele geçmez mi yolu İstanbul’dan
Sağanak halinde yağar aşk üzerime
Bir de sen yığılırsın ki içime
Mehtap bahane

Sen hiç İstanbul’u soldan gördün mü?
Yani, sen hiç senin için öldün mü?

Gülay Garip

B ekledim kim olduÄŸunu bilmeden,

A kşamdan sabaha en hüzünlü saatlerde.

N arin sesinle bütünleşen gülüşlerin,

U zandı bir diyardan gönül meskenime.

K açı gösterir yalnızlığımın çırpınışı ?

A nlamak imkansız alınyazımı.

L al olmuÅŸ herkes derken;

Y ardımıma koşuyor bir ay parçası.

O kşuyor ruhumu şiirlerinin endamı,

N azı çekilmez her dostun derler bana,

C anıma can katmışsın,gerisini kim duya?

U muyorum her günün,en az senin kadar güzel ola!

Sosyolog Gökçen YALÇIN