Bir mevsim heyecanı yüzlerde saklı
Dilinde bir şarkıyla, gece-gündüz/ü yakan
Ilık bir rüzgâr olur, rüyasında zarif bir öpücük
Yıllar sonra adındaki anlamı taşımayacak
Bir kız çocuğu gülümser güne,
Akşam kapıda…

Temmuz ortası yaz sıcağı akılda kalan
İki mısra yürek kanaması
Yalnızlıklara düşmüşüm yıllar sonra
Geceleri daha başka severim
Bir başıma hüzün bozması, toplaması
Yap-boz oyuncaklarıyla sabahlamaya benzer
İsyan etmez miyim sanırsın
Etsem de tutarım köşesinden hayatı

Miras…

Solmayan yüzümde taze gülümsemedir
Gecelerden arta kalan

Üç kuşak görmüş geçirmiş
Gerisini bekleyen ömür
Ağır aksak ilerlerken çelmesi takılır
Sövgüsü başlar dayanılmaz acıların

Aş(ı)klardan medet umarım, sarılırım boynuna gözlerinin
Gidişine rastlar gözlerim aylar sonra
Sızısı iğnelenir yüreğime
Başlar bir şarkı, ezgisi hala dilimde saklı…
‘Bak gene soldu güneş, gene akşam oluyor
Ömrümün kaderinde sensiz bir gün doluyor’ (x)

Sarı bir sonbahara yerleşir umut
Kayıp sevdadan yaradır kanatan tenimi
Yağmurlar başlar…
Çileli günlerimin kanını temizlemeye gelmiştir.

Dört yapraklı yoncanın biriyim
Masum, ürkek bakışım halâ sözsüz bulutlar gibi
Her dokunuşa ağlayan,
Bir sonraki güne gebedir düşlerim
Rüzgâr soğuk kurşunlar gibi çiviler sevdamı
Gecenin çiyleri dokunur tenime
Sıcak bir ölümü hatırlatır bağıran kuşlar
Bu şehir yanar geceleri biterken
Şarkı söyleyen kadınlar yorulur, kapanır gözkapakları

Bir sabah vakti
Düşüme saklayıp sardım koynuma seni
Otuzlu yıllarıma gebe kalmış bir kız çocuğu
Ayartır içimde yankılanan sesimi…
Nakarat…
‘Bak gene soldu güneş, gene akşam oluyor
Ömrümün kaderinde sensiz bir gün doluyor’ (x)

(x) Burhan BAYAR

2007/07/16
Banu KALYONCU