Ahh o yılların hafife alınmayacağını. Keşkelerinin arttığı dönemlerde hep kaçıp sığınak olarak mutlu zamanlarının vazgeçilmezin olduğunu anlayacaksın. Ama çok geç kalacaksın. Nerde yanlışlar yaptığını arayacaksın ama mükemmel oluşunun altında kaldığından bulamayacaksın.
Boşluğa düştüğünde yalnızlıklarının arttığını ve sürekli bir iç sıkıntısının seni rahatsız ettiğini anlayacaksın. Yorgunlukların arttığı, mutsuzluğunun canlı tenini soldurduğunu ve bir gün git gide yaşamaktan nefret ettiğini anlayacaksın. Bu kadar bağımlı sevgilerden korkarım ben. Hani “hiçbir zaman seni bırakmayacağım, seni sevmekten vazgeçmeyeceğim” sözleri vardır ya artık onlardan çok korkuyorum.

Gerçek değil. Zaman geçer duygular değişir, kişi beğenileri farklılaşır. İnsanoğlu bunu kabul etmeyi bilmeli. Fırsatı varken zamanın kıymetini bilmeli ama büyük söz etmemeli.. Bir gün bu sözler çok can yakabilir.

Nerden geldi aklıma bilmiyorum. Bitiyor. İşte bitti dediğimiz çok olmuştur. Karanlık gecelerde yatağa yatıp saatlerce kırmızı oluncaya kadar gözleriniz hiç ağlamadınız mı?
O döktüğünüz gözyaşları sizi rahatsız ettiğinde uyuyakaldığınızı hatırlamıyor musunuz? Sabaha şiş gözlerle kalkıp sonra apar topar unutmaya çalıştığınız o isimden nefret ettiğinizi defalarca tekrar etmediniz mi? Sonra elinize geleni etrafa savurduğunuzu, kapıları çarptığınızı ve unuttuğunuzu… O isimden çok yapmanız gereken gündelik işleri bir müddet zamana akıp gittiğinizden unuttuğunuz olmadı mı? Kendinize ayırdığınız zamanı ağlayarak ve daha çok nefret ederek geçirip sevdiğinizi bir türlü kabul etmediğiniz günler olmadı mı?

Geçti… Annenizin küçükken karnınız ağrıdığında elini karnınıza götürüp daireler çizerek geçirdiği gibi… Bak bu zamanda geçti. Adını unuttun, nefretlerini unuttun, ağlayıp kendini üzdüğün zaman da geçti. Eylül rüzgârlarının arttığı bu dönemde şimdi sancısı başlar eski aşkların. Sonra sayfa sayfa yenilenir hüzünlerin.

Bırak bu Eylül yalancı çıkartsın. Yeni bir aşkın Eylül de olmayacağını kim demiş.
Kim demiş geçmişe bir kapı kapanmaz diye… Varsın arada sen gez yine orayı.
Saklı bir bahçenin kucağında ağlamakta yarar var. Hataları görmek yine de güzel anıları yad etmek için. Ama çıkarken mutlaka kapamalı o kapıyı… Acılara yeniden dönmemek için…
Kuşlar,