Akşam salınır pencereden içeri
Nedir bu saran kasvet, git gelme diyemediğin
Ağlama yosun gözlüm,
Bu gece / her vurulduğun sevdadan
Kalan yanıklarını, yaralarını
Ürperen teninde ben söndüreceğim…

Gencecik yaşta titrer ellerin her sigara yakışında
Hatırda kalan ne varsa söküp atamadığın
Sar benim yüküme gayrı, ben taşırım

Kızıl saçların güneşte parlardı eskiden
Savururdu rüzgârlar, kim incitti seni
Kim kırdı bu genç kalbini

Hani kış gecelerinde baş başa verip
Dertleşirdik sabaha kadar
Hüzünlü şarkılar olurdu hep çalan radyo da
Biz bir ağızdan hem eşlik eder
Hem oturup bir de ağlardık utanmadan

Hani ayrılık nöbetleri tutardık hiç usanmadan
Gidenlerin peşinden gitmek zordur
Geri dönerler mi ki
Ellerimizi koynumuza gömer dua ederdik

Sen hep bir ağıt yakardın yeni gelen günün doğumunda
Ben hep kıskanırdım neden yüreğim bu kadar ağrımaz diye
Söyle kim bu kadar üzdü seni…

Gamze/me düşürdün yine gözyaşlarını

Sil sen bu kadar güçsüz değilsin
Hep sevdalıya isyan etmezsin
Koynuna gömdüğün öfkeni bırak…
Gitsin…

Hırçın bir gülümseme yerleşmiş çehrene
İçinde bin dert bin keder
Uğraşsan da bu acıyı yok edemezsin
Onsekizinde bile değildin, parmağına takıldı bir halka
Daha avucundaki kına solmadan
Çok uzaklara göndermiştik ellerimizle seni
Ne sen bizsiz/ ne biz sensiz özlemlere dayanamamıştık
Elinde bir gün bir valizle dönüşün sürpriz olmasa da
O halkayı ne çabuk atabildin hayatından

Peki ya gamze/me düşürdüğün yaşlar…

Acı bir keyif veriyorken bakışların
Rahatlığı başına, acısını gönlüne işleyen dilber
Hani dudağından sarkıyor bile olsa
Bize belli etmediğin hikâyeni
Kendi başına okuma bu sefer
Çürümüş sevdaların ağırlığından oluşmuş bu çukura
Göm beni, ört üstümü, burada olduğumu kimse bilmesin

Temmuz sıcağı elmas gibi yağıyorken alnımıza
Silmesin bu yazımızı
Çatlatsa da tenimizi ilerleyen yıllar
Hadi yeniden yaz bize bir hikâye daha
Zamansız sevdalar sarsın bizi
Geceleri söylediğimiz hüzzam makamı
Acıtmaz bu sefer içimizi

Tut elimden kızıl dilberim
Gamze/mdeki gözyaşlarını silmeye geldim…

2007/07/07
Banu KALYONCU