sana geliyordum
bahar almıştım mayıs’tan
bir de kitapçıdan yeni çıkmış roman
o sağır akşamlarda okumak
gönlüne dolmak gayesi benimki
-elâ gözlerin hâlâ bana tuzak-

çok sevdiğin, bi dünya yap-boz aldım
uzun… geçmek bilmeyen gecelerde
parça parça kurmak bizimki
özlemek gibi…
-dokunup hissetmek sadece,
gerisi hepten yalan…-

sana geliyordum
kedi gördüm sokağın başında
-annesini kaybetmiş, dikmiş kulaklarını-
hınzır hınzır gülüyor, çalımı bana değil
sana yaptığım kekin kokusuna
dayanamadım yedirdim o’na
boşalan çantama aldım
sakladım oysa…

sana geliyorduk
caddenin kenarında yerde yatan bir kırlangıç
kanadı kırılmış
-hangi yağmur rüzgâr lekeledi seni-
oturup yanıbaşına ağladık
ürperdi içim korktum sonunda
bırakamadım öylece orada…

koşa koşa, soluk soluğa
çıktık merdivenleri
ellerim üşüyordu, yüzümde güz
tenimi kış kokusu sardı
-oysa az önce mayıs’ı çalmıştım bahardan-
kapıyı açınca kalakaldım
sana gelmiştik
-annesi ölen kedi, kanadı kırık kırlangıç, ben
sana aldıklarımdan bahsetmeyeceğim-

taze nefes dolmuştu evin içine
sen yoktun…

bakakaldık…
bakakaldık…
bak kaldık böylece…

Banu Kalyoncu
2008/05/21

gökyüzü nar gibi saçılıp ağlarken
flüt çalıp aryalar söyleyen
portakal kokulu kızlardan dinlemeli yalnızlığı…
sonra oturup taraçalara
sakilerin elinden içmeli
kızıl geceleri

bak ne güzel fısıldıyor sıcak nefesiyle melekler
gün soldu, yağmuru besleyene söyle
gelsin erkenden…

annemden kırmızı dudaklarını aldım
bir de uzun kirpiklerini
gözyaşlarımla süslüyorum her gece şehri
-ay bana gülümser-
uzaktan susturan / gövdemi dolduran
çıplak ayaklı kızların sesi…

ışıkları kayıp denizlerin, sorgusuz meleklerin
yüzünde buldum seni
az sonra gümüş kâsende yüzümü yıkayıp
birazdan açılacak gözlerim
kıyılara dokundukça titreyen sesimle
göğsümde büyüttüğüm aşkla
çağırıyorum seni!

Banu Kalyoncu
2008/05/18

Bade Kalyoncu’ya ithafen…

geceye kırık bir aynadan yansır yüzün
renk vermez
parlayan sadece gözbebeklerindir…
ürkek, kırılgan, tedirgin
yüreğinde bir havan topu
inip kalktıkça ansızın uyanıverirsin

-mevsimlerden kedilerin aşk gecesi
nefesinden çıkan buhar üşümüşlüğündendir
bilirim-

vicdanın mı sızlıyor bu gece de
tavşan bakışı yine gözlerin…
karşı komşunun bebeği ağlıyor
“sütü kesildi sanırım garibin” diyorsun
uzakta kapıyı zorluyor sarhoşun biri
duyuluyor eşinin gözünden akan yaşın sesi!
demir gibi ağır ve hızla deliniyor eşik.
tokat sesleri patladıkça kulaklarına
kaçacak yer arayacaksın
kalk Bade! bana gel hemen

-dudaklarım tutuklu, sadece dinlerim
ne anlatırsan anlat söz karşılık vermem-

çünkü;
bu gece başka bir dem çöküyor ayak uçlarıma
parmaklarımdan sızan taze bir hüzün
yalnızlığıma da ağlamıyorum
yeter ki sen gel
nasılsa su sıçramıyor ölüm ağaçlarından…

Banu Kalyoncu
2008/05/14

Göğün iki yakası açık
Belli ki ıslanacağız bugün
Kim gelip söylense; “ yok mu bu bulutun annesi “diye
En çok ben ağlıyorum
Karşıma denizi almışım ansızın
Öksüz bir martı siliyor gözyaşlarımı…

-Yok yok ağlamıyorum
Çıplak ayaklarla koşmuşum denize
Hem düğmelerimi yanlış iliklemişim annem görmesin,
Diyerek kayboluyorum-

Yaka bağır açık uzaktan sevgilim geliyor
Yaklaşınca bir sümbül kokusu
Başımı yaslayıp göğsüne usul usul okşuyorum
O sanıyor sümbül, bense içime attığım gözyaşım diye
iç çekiyorum!
Kızım beliriyor birden
Gelip söyleniyor; “ anne güneş yok mu bu şehirde” diye
Daha çok erken kızım!

-Önce bulutu dindirelim, sonra doğacak gözlerimize güneş!
Diyesim geliyor-

Banu Kalyoncu

üzüldüklerinde,
kulağı bükülmüş bir çocuk misali
koltuğuna sığınır,
sabırla beklemeyi yeğlerler

elleri dolaşır,
yüzündeki güçler kaybolmuş bilinçsizce
yüreklerinde unuttukları amansız dönüşler
henüz keşfedemedikleri kadınlıkları
nasıl gülümser bilmezler…

dertten kederden,
düzensiz sevmelerden
bilmedikleri cilveli yazgılarını
usanmadan beklerler

ağladıklarında,
solmuş çiçekler gibi bükük boyunları
iyice yıpranmış,
şeklini kaybetmiş yüzlerinde
gözyaşları okşar,

yanaktan boyuna
süzülüp oradan yüreğe dokunan
hiç ağır sözler taşımaz kelimeleri
çıtkırıldım edâlarıyla,
mendillerini ellerinden düşürmezler

dayanılmaz acılarına akıl sır ermez
kapanırlar alaca karanlık çökerken yalnızlıklarına
rahat rahat içlerindeki zehri akıtmak için
hep yağmurun yolunu gözlerler…

sevdiklerinde,
beklemeyi bilmez tavırları,
yüzüksüz parmakları
telaşlı dûaları, gül gibi açar güzellikleri

ağ gibi örülen öpüşmeler
tomurcuk gibi açan bedenleri,
sevgilerini sere serpe gösterirler
şiir gibi dile gelirler

ısmarlama şarkıları sevmeseler de şarkı söylerler
kucak açarken gülümsemeleri
yaşamaktan korkmaz, daha canlı, daha güçlü
daha bir güzeldir bakışları

ayaklarının yerden kesildiğini bilmezler
inkâr ederler….

Banu KALYONCU