Şilan’a..

köye benzer kentlerde
kavganın yüreğinde yaşardık
sen ölmekten
ben öldürmekten korkardım
savaşırdık

maviye tutunmak adına
gerillaya çıkmıştı adımız
şarabı azık belleyip
içimize çekerken tütünü
tetiğe basardık
kıskanırdı yüreğimizi kaleşnikof
kızılca kıyametler koparırdık

alev saçarken gözlerin
aydınlanırdı mor beyaz bağrın
doğamazdın mevzisiz gecelerime
menziline eriÅŸemezdim
sancırdık

yıldızlar yağardı
kurÅŸunlar damlamadan bedenine
çırıl çıplak umutlarımı
soyardın
içinde parçalanırdı kayalar
kaç diri gömülürdü
sayamazdık

vurulurdu kanatlarım
uçamazdık

yankılanırken ahından vadiler
içimden boşalırdı sesin
nehirler yüzünü çizerdi
kanardık

….

ey kadın!..
dirilmekten bu kadar mı korkarsın
varsın/yoksun..
ölümüm avuçlarında
yaşarsın

Orhan Bozkurt

Aşığın intikamı gitmek aşkın ise gelmektir
vaktiyle sevmiÅŸtim sizi kelimeler
küçük bir kasaba kızıydınız büyümeden önce
okşanmak isteyen kısacık saçlarınıza inat
seyrek dişlerinizi sevmiştim en çok
vaka gülmüyorsanız belli olmuyordu hani
alnınızda ki asalet ve gözlerinizde ki deniz yıldızı

susunuz artık gece kalbime düşen notalar
bütün besteler mahur ama aşk illa ki rast gitmez
ciÄŸerlerimde bir yara var nefesim yetmiyor
bir bilsem hangi kalbin yamacından hırsla
büyümeden daha kopartılıp alınmış bu kamış
bir ah gibi tutamadığım sözlerin üstüne yazıyorum
senfoni dinleyenler halimi nasıl anlasın

yerinden sökülünce kaldırım taşları
vaktiyle üzerine basıp geçenlere ağlar mı
anlar mı şimdi olmayışlarının sebebini boşluk
sorular cevabın neticesi midir bilmem ama
kan ter içinde uykulardan uyandığım
hani ÅŸairliÄŸin de beÅŸ para etmediÄŸi zamanlarda
ne işe yarar ki ulaşamayacağım uzaklıklarda
gökyüzümün yıldızlarından biri olarak kalman

hayalayna

gidilen yolların izi
ardına düşünce adamın
tabanından tavanına
düşlerinde kör bir beyazın
tek siyah noktası
‘’ O’’ dur

gelir dikilir karşına
iki çocuk annesi bir kadın
unutmadan tek tek yaz
‘’ yaşamak’’
biricik hakkımsın

güneşin ışığı
ölüme yürüyenlerin
sisli sabahlarına
aç gölgeler getirir
‘’ hayat ‘’
tuttuğunu kopartır

mezarda pahalı mermeri
ucuzculara duayı unut
olabildiÄŸince uzaklaÅŸ
‘’gözlerimden ’’

son kaygısıdır
saltanatın toprakta bahar
var olmak adına tohumu ol
kırmızı bir karanfilin
‘’ dimdik dur ’’

kardan adamların
sahibi olmaz çocuklar
doğuştan makamı sabâdır
nayi hayalin usulü
‘’ aksak ‘’

gözlerine mil çekilmiş
devlerin el yordamı yazdığı
’’ şiirin kaderi var ’’
bilmezler duymazlar okumazlar

hayalayna

sen yoksun ya,
ay geziyor gecelerimde ÅŸimdi
sana benzemek istiyor şıllık,
şımarık
beni kandırıp kalbimi çalacak
koynuna alacak senden artan beni,
sözlerimi isteyecek
senin sevdiğin çizgileri silecek yüzümden,
gözünden düşürecek beni
öleceğim,
ne sanıyor kendini bu gök dilberi.

sanki bilmiyor muyum!
susadığımız
kutsadığımız gecelerde sevişirken
pencereden mehtap kılığında girerek
aşkı seyrettiğini
ve her gidiÅŸinde
senden bir ÅŸeyler yittiÄŸini sezmedim mi sanki!
biliyorsun
zaten kıskanırdı bizi.

sen yoksun ya,
şimdi kuşkuyum artık;
bulutlarda sancı
toprakta ağrıyım,
nikâhım kıyılmaz sevgiyle gayrı
zina sayılır sevdalarım.

ey periler aşiretinin pembe yanaklı kızı
bil ki,
alnımda yazı
mezarımda sızı olarak kalacaksın.
iki satırla anacaksın beni,
canım çıkacak kaleminden
dilinden sökülecek adım.

aldırma,
yası tutulmaz yasıyla gidenin
namazı kılınmaz,
ağlayanı olmaz düş kıranın
kefene sarılmaz.
üzülme,
leyleğin getirdiğini söylerdi annem
dönmenin tam sırasıdır,
yani ÅŸimdi
belki de bu yüzden
uçmak geliyor içimden.

Ömer Nazmi Yavuz

 

bir ses
tanrılara doğru ilerlerken
gün batar

gözleri
barınak arar
özü değil

ölümsüz
öncesiz
sonrasız

geceler zindan
munzur kıyılarında
görülebileni görür

elleri
dikenli bir otla beslenir

yüzüne çarpar
siyah saçları
altın bilezikli
çamaşır kadınlar

tandır kokusu
bilincini emer

bağıra bağıra kerpiçten bir aşk
ağaca tırmanarak sevişmeyi öğretir

o bilmez
ama onlar biliyordu

gün doğar
düşünen adam yavaş yürür

bir tanrı daha görür
selam verir
ve …
e ÄŸ i l i r

Zeki Çelik / 11 Nisan 2007