Geceyi bekleyelim hanımlar
Gelecek elini kolunu sallayıp uzaklardan aşk
Yaylım ateşi gibi gökyüzündeki karanlığı atıp
Aydınlanacak yıldızlar şen şakrak

Ellerindeki anahtarlar hep altın
Açtı mı kapamayacaklar…
.
.

Uydurma sözler, düş yakamdan
Girecek açık penceremden az sonra sıcak bir hava
Uykuma daldığımda aklım başımda değil ki
Ne gördüysem hepsi bana…

Yeni bir yol bulutlar içinde
Düş benim derya benim sen benimsin bu gece
Bitmesin bu inancım, güvencim
Olmasın bir son daha ilk günden…

Söylediğim türküde adın geçer
Sır gibi saklarım herkesten
Bir fısıltı bir göze batma olmasın
Görmesin kimse gülen ağlayan yüzümü
Hiç kimse bilmesin aşkımızı
Duymasın sağır sultan yeter.
.
.

Geceyi bekleyelim hanımlar
Yola çıkar az sonra kuşlar
Duygusu sağır, düş görmez adamlar
Yaylım ateşi gibi bir sağanakta uyandırılıp
Su çarptıkça yüzlerine
SarmaÅŸ dolaÅŸ aÅŸk ceplerinde
Kapınızı çalacaklar…

Altın anahtarı bulduğunda bırakmayacaklar…

Banu KALYONCU

Ölü gibi sapsarı olmuşsun
Aklından neler geçer
Yüzünde korkunç bir öfke
Duymak acı veriyor sesini
Kilise dualarına dönüşür çığlığın
Kim bilir ki bu ağıtta ne dersin
Limandan yeni ayrılıp giden sevgiliye

Kaderin acı cilvesi oynar
Keser buz gibi nefesi
Gelir dizlerine oturur
Yalnızlık hikâyesi,
Gelirler giderler
Bir sen kucak dolusu tasana sarılıp
Çileni çekip beklersin…

Kor bir ateş düşerken bıçak gibi
Göğsünde ağır bir baskı
Haberi gelir uzaklardan
Yükselir bir deniz kabarması
Kayaların üzerinden siyahlar içinde
Matemin kolunu tutup içine çeker
Yaralı bir balık…
Tatlı bir gülümsemeyle
Dönüşü olmaz sefere gidersin…

Rüzgâr gürültüsüyle ağlar
Tüm acılı kadınlar üzerine
Dökülür dudaklardan
Anlatır soğuk bir masal
Damla damla ıslatır
Keskin sesler üşütür
Bilesin…

2007/06/14
Banu KALYONCU

Yollara düşmeli bugün
Anıların, hayallerin
Küllerini deşip ürkütmeden
Sessiz
Kıymetsiz
Sevgisiz…
Günü öldürüp kelimelerde
Herkesi, her ÅŸeyi geride bırakıp…
Gitmeli.

Yollara düşmeli bugün
Aradığım kusursuz bir güzellik değil
Bir yelken bir kürek… ve
Kaçmak deÄŸil niyetim…/ yalnızca gitmek.
Saçlarımdan avucuma süzülüp düşen
Bir tutam hüzne sığınıp
Savrulmaktır amacım
Yalnızlık;
Başlı başına bir göze almadır
Güneşten yeni çıkan bir ten
Denizden dönen tuzlu su
Acısında boğulduğum vapur düdüğü

Şimdi denizlere/ yollara düşme vaktidir.
Unutamadığım sevgiliden
Bir son veda sözü duymadan
Burkulmuş yüreğimi ellerime alıp
Sırasını bekleyen bir yolcu olma vaktidir
Ä°skelenin ucunda

Bu gece son bir defa bak yüzüme
Bilirsin sessizlikten nefret ederdim
Åžimdi sus…/ bence konuÅŸma
Her mevsimde bir ölü daha bıraktığım bu şehre
Ve uzakta gürültüsü olmayan şimşek
Damla damla yağıyorken içime
Her yağmurda can çekişen bir serenat
Dolanıyorken dilime
Son bir bakış için…/ sadece;

YaÄŸmurun dinmesini bekle.

Banu KALYONCU

üzüldüklerinde,
kulağı bükülmüş bir çocuk misali
koltuğuna sığınır,
sabırla beklemeyi yeğlerler

elleri dolaşır,
yüzündeki güçler kaybolmuş bilinçsizce
yüreklerinde unuttukları amansız dönüşler
henüz keşfedemedikleri kadınlıkları
nasıl gülümser bilmezler…

dertten kederden,
düzensiz sevmelerden
bilmedikleri cilveli yazgılarını
usanmadan beklerler

ağladıklarında,
solmuş çiçekler gibi bükük boyunları
iyice yıpranmış,
şeklini kaybetmiş yüzlerinde
gözyaşları okşar,

yanaktan boyuna
süzülüp oradan yüreğe dokunan
hiç ağır sözler taşımaz kelimeleri
çıtkırıldım edâlarıyla,
mendillerini ellerinden düşürmezler

dayanılmaz acılarına akıl sır ermez
kapanırlar alaca karanlık çökerken yalnızlıklarına
rahat rahat içlerindeki zehri akıtmak için
hep yaÄŸmurun yolunu gözlerler…

sevdiklerinde,
beklemeyi bilmez tavırları,
yüzüksüz parmakları
telaşlı dûaları, gül gibi açar güzellikleri

ağ gibi örülen öpüşmeler
tomurcuk gibi açan bedenleri,
sevgilerini sere serpe gösterirler
ÅŸiir gibi dile gelirler

ısmarlama şarkıları sevmeseler de şarkı söylerler
kucak açarken gülümsemeleri
yaşamaktan korkmaz, daha canlı, daha güçlü
daha bir güzeldir bakışları

ayaklarının yerden kesildiğini bilmezler
inkâr ederler….

Banu KALYONCU