üşüyen denizde balık
savrulan gökte kuş oldum bugün
birde affına sığındığım ısıtmayan güneş
eylül senden fazla yaktı bilmiyorsun
mevsime düşman, sana buruk bir tat
içimde kalan yani, alınma hemen
bir de sevgime inanmayan yar…
kaç ki gözüm seni görmesin..

sahte sözlere bulanmadan
kırk kat yalan söylemeden
kalbimi açtım, sana inandım
şimdi kimden ne duysam
inanmıyorum…

içinde gezen sen, soluduğun mekan
sevdiğim memleket diye
istanbul’u kanıma çektim yeterince
artık ne vapurda siren,
ne bacasında duman arıyor gözlerim
uzaklara dayadım başımı
nemli bir camın buğusunda
adını yazıp unutmamak için ısrardayım
ne zaman çevirsem senden bir sayfa
için için kanıyor gözlerim
gözyaşım belki kırmızı değil ama
renksiz can yakıyor bilesin

yolda bekleyen kahır
içime sindiremediğim nefes
dilimden düşen şiir de
yoksun bu sefer/ inanma yoksun
sana değil
seni anlattığım satır nerde
bana göster
aşktan kalan bir söz yok
başını döndüren ayaz
sen seversin kışları sana yakın
bana uzak
şairsin diye değil, sevdiğimden yazıyorum
yüzünün ortasında eskiyen ben
dudağında unuttuğun adım
elbet yıllar sonra çalacak kapını
bakma böyle çığlık çığlığa ağladığıma
aşk çarpıyormuş öğrendim

silmişsin beni yine ezberinden sevgilim
ben şimdi ne yapsam yeridir…

2007/09/20
Banu KALYONCU