Tüm gün bizi geceye taşır, bir sevgiliye yürür gibi yürürüz ona.

Sahi, nedir bu siyahtaki çekicilik? Halbuki hep aydınlığadır methiyemiz? -Siyah renkler niye daha ağır durur insanın üstünde?-

Ayı besleyen güneş olduğu halde, niye en çok ayı severiz? Niye “mehtap” altındaki sevgiliyle buluşmalaradır özlemimiz?

Yoksa perdenin kapanıp ışıkların sönmesi midir bizi çeken? Oyunun bitmesi ve salonda tek başımıza oturmak mı? Oyunu oynayan kimdi peki? Oyuncuların gitmesi mi yoksa?

Aydınlıkta niye bozulur aşkın büyüsü? Mum ışığı niye güneşten daha cazip gelir?

Genelden kaçış mı yoksa gecenin bizde bıraktığı bu iz? Adınlıkta karışıyor mu her şey? Ayrıntılar en çok gece mi önem kazanıyor? - Işık değil de karanlık mı gösteriyor ayrıtıyı?-

Niye aydınkta değil de en çok loş ışıkta sevişilmek istenir peki? Görmek istemediğimiz nedir?

Geceler ne kadar karanlıktır peki? Niye geceler değil de karanlık korkutur bizleri?

Sahi gecenin rengi ne?

Ama… Gecenin içinde ilerledikçe kayıp mı oldum ne?