“Şimdi gözlerime sensizliği öğretiyorum”

Aslında bunu yapabilmek ne büyük bir beceri! Keşke sadece gözlerimize değil, daha önce sevdiğimizin elini tuttuğumuz elimize, dokunduğumuz parmak uçlarımıza, dudaklarımıza, tüm duygularımıza, düşlerimize… hepsine öğretebilsek bunu.

Bazen öğrettiğimizi sanıyoruz, hatta kimi zaman elimizde kırbaçla bir hayvanı terbiye eder gibi susturup o duygu ve uzuvlarımızı dizginlediğimizi düşünüyoruz. Ama… Ama bir zaman geliyor ki, asi çocuklar gibi elimizden kaçıp gidiyorlar ve söz dinlemiyorlar. Bize dikleniyorlar hatta! Tıpkı aşık olurken söz dinletemediğimiz gibi…

Sadece şiir sahibi değil, bir çok kişi farklı yorumlayacaktır bu şiiri. Aslında yalnızca bu şiir için değil, tüm sanat dallarındaki ürünler farklı yorumlar içerir. Zaten bir eserin tek bir yoruma indirgenmesi, o eserin zayıflığını göstermez mi?

Bense, şiirin bütünü içerisinde kendimce tek bir dizeyi alıp kendime binek yaptım ve atlayıp sırtına aldım başımı gittim; gerideki dizelerin ne dediğini, arkamdan ne konuştuklarını düşünmeden.