üzüldüklerinde,
kulağı bükülmüş bir çocuk misali
koltuğuna sığınır,
sabırla beklemeyi yeğlerler

elleri dolaşır,
yüzündeki güçler kaybolmuş bilinçsizce
yüreklerinde unuttukları amansız dönüşler
henüz keşfedemedikleri kadınlıkları
nasıl gülümser bilmezler…

dertten kederden,
düzensiz sevmelerden
bilmedikleri cilveli yazgılarını
usanmadan beklerler

ağladıklarında,
solmuş çiçekler gibi bükük boyunları
iyice yıpranmış,
şeklini kaybetmiş yüzlerinde
gözyaşları okşar,

yanaktan boyuna
süzülüp oradan yüreğe dokunan
hiç ağır sözler taşımaz kelimeleri
çıtkırıldım edâlarıyla,
mendillerini ellerinden düşürmezler

dayanılmaz acılarına akıl sır ermez
kapanırlar alaca karanlık çökerken yalnızlıklarına
rahat rahat içlerindeki zehri akıtmak için
hep yağmurun yolunu gözlerler…

sevdiklerinde,
beklemeyi bilmez tavırları,
yüzüksüz parmakları
telaşlı dûaları, gül gibi açar güzellikleri

ağ gibi örülen öpüşmeler
tomurcuk gibi açan bedenleri,
sevgilerini sere serpe gösterirler
şiir gibi dile gelirler

ısmarlama şarkıları sevmeseler de şarkı söylerler
kucak açarken gülümsemeleri
yaşamaktan korkmaz, daha canlı, daha güçlü
daha bir güzeldir bakışları

ayaklarının yerden kesildiğini bilmezler
inkâr ederler….

Banu KALYONCU